ใกล้ค่ำแล้ว...
พระอาทิตย์สีส้มดวงกลมโตกำลังจะลับขอบฟ้า...บริเวณรอบๆตัวของเธอค่อนข้างว่างเปล่ามีเพียงเด็กสองสามคนที่วิ่งไล่กันไปมา
เธอเหลียวมองไปรอบๆมีแต่ภาพที่คุ้นตา..เสาธงตั้งอยู่ที่เดิมของมันตรงด้านหน้าทางขวา...มณฑปก็ยังอยู่ทางด้านซ้าย...ตึกเรียนที่ล้อมรอบเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า ก็ยังตระง่านอยู่อย่างนั้นราวกับจะไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น...เธอทอดสายตาต่ำลง...พื้นสนามสีส้มสีเขียวที่เธอเคยนั่งเล่น..เคยวิ่งไปรอบๆในชั่วโมงพละกับเพื่อนๆก็ยังไม่มีส่วนไหนเปลี่ยนแปลง....ใช่สิ..ที่ตรงนี้ไม่เคยเปลี่ยนแปลงแต่คนสิที่เปลี่ยนไป...เธอค่อยๆทรุดตัวลงนั่งกับพื้นหินอ่อน...ไอผะผ่าวจากแสงอาทิตย์สุดท้ายยังคงหลงเหลืออยู่บ้างหากแต่มันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น-อุ่นไปถึงข้างในหัวใจ

6 ปีมาแล้วสินะที่สถานที่แห่งนี้เปรียบเสมือนบ้าน
บ้านที่สอนอะไรกับเธอมากมาย
บ้านที่เธอมีเพื่อนมีพี่มีน้อง..มีความอบอุ่น..หรือบางทีบางครั้งมันอาจจะไม่อบอุ่น แต่มันก็ทำให้เธอเรียนรู้การอยู่ร่วมกันกับคนอื่น
บ้านที่มีคนสั่งสอนทั้งโลกในตำราและโลกชีวิตจริง
บ้านที่มีคนห่วงใยเธอเสมอไม่ว่าเธอจะไปอยู่ไหน...เวลายังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ เธอกดปุ่มที่เข็มนาฬิกาข้อมือให้มันหยุดหมุน...หมุนเข็มย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน....แล้วหลับตานึกแรกก้าวในบ้านหลังนี้...ความรู้สึกที่สัมผัสได้ในครั้งแรกคงจะเป็นเพราะความผูกพันที่พี่หยิบยื่นให้กับเธอ พี่ๆคอยดูแลถามไถ่ มาผูกข้อมืออวยพรให้เธออยู่ในรั้วบ้านนี้อย่างมีความสุข ตอนนั้นเธอร้องไห้และเอ่ยคำสัญญากับพี่ว่า...หนูจะเป็นเด็กดี
เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆเธอเริ่มปรับตัวได้สิ่งใหม่ๆแปลกๆในโรงเรียนนี้มันช่างมากมายนัก กีฬาสี ฟ้า ชมพู เขียว เหลือง แดงขาว จัดงดงามและยิ่งใหญ่ ทั้งๆที่คนจัดเป็นเพียงนักเรียนม.5 เธอได้แต่มองด้วยความชื่นชมและคิดว่าเมื่อไหร่นะที่เธอจะมาโอกาสทำเช่นนี้บ้าง...งานต่างๆกิจกรรมต่างๆมันช่างมากมายไม่จบสิ้น เมื่อเธอรู้สึกตัว.กทีกีฬาสีที่เธอได้เคยแต่มอง เธอกลับต้องจัดการมันด้วยตัวเองและกับเพื่อนๆ มีทะเลาะ..มีน้ำตา...ในขณะเดียวกันก็มีทั้งรอยยิ้มแทรกกับเสียงหัวเราะ เวลาในช่วงนี้ดูเหมือนจะเป็นจุดเพิ่มพูนของมิตรภาพ....เธอได้ทำในสิ่งที่เธอเคยประทับใจ ในสิ่งที่เธออยากทำ มีน้องๆยื่นข้อมือให้และเธอได้ยินเสียงตัวเองพุดว่า....เป็นเด็กดีตั้งใจเรียนนะคะน้อง ดูแลโรงเรียนด้วยนะ ตอนนี้มืดสนิทมีเพียงแสงเทียนเล่มเล็กส่องแสงริบหรี่ แต่เธอก็ไม่รู้สึกอ้างว้างเพราะมีความรักรายล้อมรอบตัว 

เธอลืมตาขึ้นพร้อมกับยกมือป้ายคราบน้ำตาที่เปื้อนหน้า...จากนี้เธอคงคิดถึงอะไรมากมาย
คิดถึง...ภาพเดิมๆที่เคยชินตา
คิดถึง...อาคารเรียน ห้องเรียนที่มันอาจจะไม่สวยงามแต่สดใสและอบอุ่นในความรู้สึก
คิดถึง...เสียงออดหมดเวลาที่คอยจดจ่อโดยเฉพาะเวลาพัก
คิดถึง...กีฬาสี ที่อยู่ทำงานกันดึกๆ ร่วมกันซับน้ำตา...ร่วมกันยิ้มและร้องไห้กับผลที่ออกมา
คิดถึง...อาจารย์ที่เคยดุบ่นด้วยความห่วงใยและความหวังดีเสมอ
คิดถึงเพื่อนๆ ช่วงเวลาที่แสนดีและเต็มไปด้วยความสุข
และคิดถึง...เพราะไม่มีที่ไหนเหมือนที่นี่......


             .................................สตรีวิทยา.................................

ไปก๊อบมาอีกที55